SEPKEN

Sabah yine aynı rüzgarın sesiyle kalktım.
Aynı üşütme ve başağrısıyla rüyamı sonlandırdım.

Yine veda zamanıydı geceye,
Bir hoşgeldin çaktım gündüze.

Kelepçelesem durmazdı karanlık,
Demir parmaklık gibi karşısına çıksam
Ezer geçer aydınlık.

Sepken gibi bir aşkın kuklasıydım
Gündüzü karanlığa boğacak kadar.

Taner YAPKU

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAZILAMAMIŞ HİKÂYEM...

SINIFLANDIRMA...

Cumartesi’nden Pazar Yazıları…HEP YARIMIZ…