BU AŞKIN GARİP BİR İZLENİMİ VARSA...

Bu aşkın garip bir izlenimi varsa; anlamak ya da anlamlandırmak pek mümkün olmayacaktır. İmkânı olmayan hususlar, bir noktadan sonra sıkıcı olacağı için ısrar olmayacak ve mükedder bir şekilde sonlanacaktır. Üzüntünün bedeli; müsveddeler, uğruna yazılmış şiirler, öyküler, romanlar… Ve bunun yanında uykusuz geceler… Yastığa konan her kafanın içinde üşüşen milyonlarca kelimeler… Hangisinin önce geleceğini kurgulamadan hazırlanmış cümleler… Yaşananları anımsamalar… Düş kurmalar…

Hepsi imkânsız durumlar ardına yaşananlar. Pek özelliği olmayan, sıradan insan halleri. Kendini özel görmeyen ve asla görmeyecek insan profili… İşte hepsi bu… Karmaşık formüller sunarak açıklamak ya da ilk defa kullanılan kelimelerle tanım yapmak yerine, birkaç sıradan ve öylesine kurulmuş cümleler… Ve gerekli gereksiz her cümlenin sonunda kullanılan üç noktalar…

Binlerce kez üzerine yazılmış bir konunun defalarca ele alınması bu yazının okunabilirliğini azaltmaz. Çünkü dünya üzerinde yaşayan her beşerin farklı bir düşüncesi olduğunu baz alırsak, yaşanan ilişkilerde de farklı vakalar zuhur etmiştir. Dünyaya, hepsi ayrı bir deneyim peydahlamıştır. Bazıları korkunun, bazıları cesaretin, bazıları da zulmün efendisi olmuştur. Yanan canlar, yakan canları cezalandırmayı bir görev addetmiş; mağdurluktan zalime dönüşmüştür. Yaşanan öfke patlaması; yaşanacak bir sonraki aşkın önyargısını oluşturmuştur. Ve bu önyargı bir kez daha mutsuz görünen iki insanı açığa çıkarmıştır. Ardından söylenecek tek söz: “Yine mi?” olacaktır. Ve uzun uzadıya kurulmuş cümlelerin arasına serpilmiş; “böyle olacağını biliyordum” cümleleri… Yani düşüncelerin en korkuncu… Yargısız infazın birebir uygulama alanı… Hayattan bir şans daha bekleyen insanın umudunun tükendiği an… Garip ama gerçek… Umuttan arındırılmış üzücü bir vaka… Pek özelliği olmayan garip bir aşk serüveni…

Taner YAPKU

30 Temmuz 2009 Perşembe / GAZİANTEP