KIRMIZI RUJLU KADINLAR, NARA ATAN ERKEKLER…

-

Yazmaya meraklı şair ruhlu kadınlar süpürüyor bu şehri… Nefesiyle buğulanmış pencerelerin arkasından bakıyorlar; sakalı yeni bitmiş delikanlılara… Vitrindeki mankenlere özenip takıp takıştırıyorlar… Kırmızı rujları sürüp sokağa atıyorlar kendilerini… Hiç tanımadığı, bilmediği şehrin çocuklarının kollarına girip şehir turu atıyorlar…

Yanaklarında kırmızı rujla gezen gençler kaldırımlardan inip yolun ortasından yürüyorlar. Naralar atarak deliyorlar sessizliği… Biraz soluklanıyorlar köşe başında… Ekmek arasına biraz salça, biraz da bahçeden yeni topladığı naneleri koyuyor mahallenin ninesi… Ağzına yüzüne bulaştırarak yiyorlar gençler; acısına aldırmadan… Bu şehrin çocukları olduklarını kanıtlarcasına aldırmıyorlar acıya… Keza acı sadece bu şehre mahsus değil ya… Birazda ona müteakiben bir çırpıda bitiriyorlar ekmeklerini… Birbirlerinin gözlerine bakıyorlar daha yok mu diyerekten… Tadı damaklarında kalıyor bu lahza…

Acıyla yoğrulmuş topraklardan yetişiyor buğdaylar… Emdiği her acıya bir başak daha veriyor toprak… Bir başka lezzetli oluyor bu şehrin ekmeği… Biraz tuzlu, biraz kızarmış…

Yarınların umuduyla kapatıyor gözlerini çocuklar… Ölüme yakın olmaları ise tedirgin etmiyor sizi, bizi ettiği gibi… Çünkü ölüm bizden daha dost yaklaşıyor onlara… Daha anne, daha baba, daha kardeş öpücük konduruyor yanaklarına… Daha bir güven veriyor sırtlarını sıvazlamaları…

Film izlemek için buluşuyorlar kızlar ile erkekler… Dudaklarındaki boyalarla erkeklerin hayallerini süslüyor kızlar… Sinemada bir öpücük almak için planlar yapıyor kafasında oğlanlar… Kurgusu sağlam bir yalan uydurup ilki yaşamak için var gücüyle yükleniyor altyapı çalışmalarına… Biraz korkak, biraz tedirgin…

Kızlar, anlıyor oğlanların sancısını ama ilk günden yanaşmıyorlar yanlarlına… Hoşlarına gidiyor aslında oğlanların kıvranmaları… Alttan alta sırıtıyorlar kızlar birbirlerine… Bu durumun hazzıyla yaklaşıyorlar oğlanların yanına, yanaktan bir öpücük verme kaydıyla…

Utanıyor oğlanlar aslında bu duruma ama yanaklarındaki ruj iziyle gezmeleri çapkınlığı göstergesi olduğu için dik yürüyüp nara atıyorlar sokaklarda… Önce başlığını atıp, sonra altına yazdıkları şiirleri okuyorlar durakta bekleyen, hiç tanımadıkları insanlara… Duraktakiler şaşırıyor, serseri zannediyorlar ilk başta… Rujdan anlıyorlar tabi… “Âşık bu keratalar” deyip el kaldırıyorlar dolmuşlara…

Kızlar bahçeden koparılmış güllerle birlikte evlerine koşuyorlar… Sessizce çıkıyorlar merdivenden yakalanmamak için… Kitapların arasına yatırıp, yatağın altına koyuyorlar gülleri… Güllerin üzerine de oğlanların hediye ettiği parfümü sıkıyor kızlar… Böylece kurutuyorlar gülleri, yarında kalsın diye aşkları… Adlarına yazılmış şiirleri çıkarıp okuyorlar yorganın altında… Işık yetersiz olsa da aydınlanıyor duydukları sevgi ile yatakları…

Ağızlarında eski bir türkü ile yatıyor oğlanlar yatağına… Her gün soğuktan dolayı büzülerek yattıkları yataklarına, bugün rahat yatıyorlar günün sıcaklığıyla… Akıllarında, sevgiliye söyleyecek yeni kelimelerle koyuyorlar kafalarını yastığa…

Taner YAPKU

31 Ocak 2010 Pazar

Yorumlar

Adsız dedi ki…
taner bey önceden blogunuzda fotoğraflarınız da vardı.sanırım kaldırmışsınız göremedim.eklerseniz bence blogun görsel yanı da güçlenir.teşekkür ederim.yazılarınızın devamını dilrim
17 Şubat 2010 08:48
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAZILAMAMIŞ HİKÂYEM...

-
… … Aşk… farkında… … … … olmaktır… …bazen … …hayatın … …bazense susmaktır.. … susmayı… … … …bilene … ….….. yazmak ne kadar zor aman Allah’ım! Titriyorum soğuktan. Yazım ne kadar çirkin ilk defa fark ediyorum… Neden dans etmiyor harfler? Neden sevişmiyor kelimeler? Ne oldu size cümlelerim? Neden konuşmuyorsunuz? Kırgın mısınız bana? Kırılmayın lütfen; anlatacaklarım bitmedi daha! Bakın üşüyorum hala! Yalnız bırakmayın beni… Yazdıkça üşümem geçecektir inanın buna… Keza bir yazarın ateşe ihtiyacı yoktur ısınmak için... Terk etmeyin beni; ben, şehri terk e...
Devamı

SINIFLANDIRMA...

-
"Sınıflandırmanın esas amacı , yeryüzünde bulunan canlıları, akrabalık ilişkilerine göre gruplandırmak ve bu sayede de düzenli bir sistem içinde çalışılmasını kolaylaştırmaktır ." Biyolojide sınıflandırmanın gereği açıklanırken, bu cümleler kullanılmıştır bir kaynakta. "Esas amacı, kolaylaştırmak. " Buranın altını çizmek lazım. Lakin toplum olarak sınıflara ayrılmak bizim için hep zorlaştırıcı bir unsur olmuştur. Kolaycılık sağlanamamış, kaosun oluşturulması için bir o kadar da etkin bir göreve tabi tutulmuştur, sınıflandırmak. Amaç sapmış ve içi boşaltılmış bir takım kavramlar sunularak, temayüz etmiş kişilikler yaratılmıştır. "Sizden" - "bizden" kelimeleri sıkça kullanılıp, isyankâr bir hava takınılıp, kimi zamanda şiddetin fitilini ateşleyici kışkırtmalara maruz kalmıştır, sınıflandırma. Düzenli bir sistem yaratma çabasından uzak, düzensiz yaşama yakın bir anlam yüklenmiştir, sınıflandırmaya. Doğu-Batı ayrımı yapılarak kışkırtıcı bir rol üstl...
Devamı

Cumartesi’nden Pazar Yazıları…HEP YARIMIZ…

-
“Nereye bakmanız gerektiğini bilmiyorsunuz. Bu yüzden önemli olan her şeyi atladınız.” Sherlock Holmes / Bir kimlik Vakası Doğduk. Küçücük ve muhtaç doğduk. Ne bizim derdimizi anlayan birileri vardı, ne de anlatabileceğimiz bir dil. Tam değil; eksik doğduk. Yarımdık ve tam olmamız için büyümemiz gerekti o yüzden. Tam olmak için emdik, yemek yedik ve büyüdük. Ama hep yarımız biz.. Her zaman eksik, her zaman yarım… Bu yazının fikri bir arkadaşımın yazısını okumamla geldi. Aslında okuyamamamla birlikte geldi düşüncesi. Önce okumaya başladım yazıyı ama telefon çaldı; ona cevap verdim, bıraktım. Tekrar okumaya başladım; ocakta bulunan yemek tıslamaya başladı, bıraktım. Bu sefer okuyacağım dedim, her zaman izlediğim haber bülteni saati yaklaşmıştı, bıraktım. Baktım ki, ne ben kendimi verebildim yazıya, ne de çevrem, hiçbir şey izin vermedi okumama. Hiçbir şeyi tamamlayamıyoruz bu hayatta. Tamamladığımızı sanıyoruz sadece. Her işimizi yarım yapıyoruz mesela, her işimizi. Ya...
Devamı