MODERN MAKALE

“Yazabilmek için yalnız olmalıyım. Ama inzivaya çekilmiş bir keşiş gibi değil. Çünkü bu yetmez. Ben, ölü bir adam gibi yalnız olmalıyım.” - Franz Kafka Umudumuz yarına değil de dün de kaldı sanki. Öyle sızı var ki; içimizdeki umudu ölçen bir alet yok henüz. Ya yalnızlıklarımızı ölçecek bir cihaz var mı? ‘Bilmem şu kadar yalnızlığınız var’ diyebilecek bir alet? Fazla düşünmeyin, bunu ölçecek bir alet yok ama yalnızlığımızı gösterecek emareler var. Bir hafta boyunca aynı çatalı, aynı kaşığı, aynı bıçağı yıkayıp yıkayıp tekrar tekrar kullanıyorsan; işte budur yalnızlığın emaresi. Kirli tabaklarla o kadar çok dolmuyorsa tezgâhın üstü; bir gün içerisinde tüketilecek ekmek üç gün de tükeniyorsa; aynı yemekleri yapıp duruyorsan ve içinden gelmiyorsa evi temizlemek; işte budur ölçüsü yalnızlığın… Komodinin üstünde duran fotoğraflara iç çekerek bakıyorsan; hatıralar canlanıyorsa gözlerinde; mutluluk gözlerini dolduruyorsa; radyo da çalan türküler hiç duymadığın, görmediğin, ...

Başarmak ya da başaramamak; işte bütün mesele bu! Öyle kanıksanmış bir sözdür ki “Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!” her yere uyarlanabilir, istediğiniz noktaya çekebilirsiniz. Hatta hayatınızın bir mottosu (özdeyiş, slogan) haline getirebilir, motivasyon ve ilham kaynağınız olarak kullanabilirsiniz. Anlatmak istediğim mesele bu değil ama bir giriş cümlesinin ağırlığını, sancısını sadece ben değil, tüm yazarlar çekiyor sanırım. Röportajını okuduğum her yazar buna değinmeden geçmiyor ve aynı korkular beni de etkilemiş durumda. Sanırım okuduklarımdan olsa gerek. Velhasıl kelam, hala konuya girmiş değilim. Buraya kadar kimine göre laf-ı güzaf. Fazla oyalanmadan bahsetmek isterim. İnsanlar her daim başarılı olmak ister hayatında. Tabi bu başarı ölçütü kişiden kişiye, ortamdan ortama değişiklik gösterebilir. Bu herkesin kendi nazarında takdir etmesi gereken bir durumdur. Benimde son yıllarda kendimi oldukça başarısız, motivasyonumun düşmesi ile de kendimi huzursuz hissettiğim ...