MODERN MAKALE

Yaşadığımız çağın bu kadar yorucu ve stres artırıcı bir haletiruhiye bürünmesi ciddi anlamda kişilerin psikolojisini etkilemekte. Zaman zaman insana dair ne varsa uzak kalmaya çalışmak, sadece kendinle baş başa kalmak ya da en kötü ihtimalle uzun süredir tanıdığın, zararsızlığından emin olduğun insanlarla bir araya gelip yine insanlardan uzak bir mekânda zaman geçirmek belki de insana en iyi gelen aktivitelerin başında geliyor.  Şehrin bunaltıcı ve gürültülü ortamı bilakis insanı gerim gerim geriyor. Buna ek olarak, ekonomik olarak belli bir standartlara ulaşamamış insanlar için şehirde yaşama stresi katbekat daha fazla artıyor. Geçen hafta insanlardan uzak ve uzun süredir tanıdığım, zararsızlığından emin olduğum dostlarımla bir araya gelerek bu anı yaşama fırsatı buldum. Herkese o kadar iyi geldi ki kimse şehre dönüp kaldığı yerden devam etmek istemedi ama bilin bakalım o küçük uzaklaşmanın sonu neyle sonuçlandı: Elbette şehre dönüp kaldığımız yerden devam etmekle. Bilgiye olan ih...

Yazacaklarımın bir anlamı, bir karşılığı olması gerektiği düşüncesiyle, yazma sürecimi bir türlü sürekliliğe dönüştüremedim. Çok okuduğum dönemlerde yazmak benim için her zaman kolay oldu; ancak okumadığım zamanlarda, “Acaba doğru cümleler kurabilecek miyim?” , “İnsanlar yazdıklarımı neden okumalı?” , “Bir iddia ortaya koymalı mıyım ya da okunmaya değer, ikna edici cümleler kurabilir miyim?” gibi sorular aklımı meşgul etti. Şu an bu yazıyı yazarken belirli bir kurguya ya da düşünceye bağlı kalmıyorum. Tamamen spontane bir şekilde klavyenin başına geçtim ve yazmaya başladım. Yazma serüvenimde öğrendiğim en önemli şey, sanırım bir beklenti içinde yazmamak. Yani “Okuyucu ne düşünür, onları gerçek bir doyuma ulaştırır mıyım?” kaygısından uzak bir yazma alışkanlığı edinilmeli. Bunu pekala biliyorum. Peki, bu mümkün mü? İnsan, insani bazı duygularından sıyrılarak bunu yapabilir mi? Beğenilmek, övülmek, takdir görmek gibi insani duyguları bastırmak herkesin başarabileceği bir şey mi? Elbett...